Sabaha karşı 5 te Aras uyandı,
“Arabalarımla oynamak istiyorum anne” dedi,
“ Tamam oğlum” dedim,
Tuttum elinden,arabaların olduğu odaya doğru giderken, birdenbire beni durdurdu,
Hatırlıyor musun, sen beni doktorlara verdin,onlar ağzıma sprey sıktı” dedi!!
Yaşadığım şoku,o anki kahroluşumu anlatamam…
Aras,rüya görmemişti bu gerçekten yaşanmıştı…

Aras’ın parmağı kırıldığında,ameliyathaneye girerken,çok rica etmeme hatta yalvarmama rağmen uyuyana kadar beni yanında tutmak yerine, aras’ı benim kucağımdan ağlatarak aldılar ve “saniyesinde uyudu,üzülmeyin artık” diye beni teselli etmeye çalıştılar…

Farkında bile değiller ki, bu çocuk 6 ay sonra bile bunun travmasını yaşıyor ve bana güvenmekle güvenmemek arasında gidip geliyor!!

Bunu yapan anestezi uzmanının aile dostu olması da ayrı bir yaradır ki benim için sormayın gitsin!!

Ameliyat sonrası Aras,zaten çok uzun süre benimle yalnız başına bir yere gitmek istemedi, onu hastaneye götüreceğimi veya okula götüreceğimi düşündüğü için yanında başka güvenebileceği(!) biri olmadan benimle dışarı çıkmayı reddetti!!

Ne acı düşünsenize, şu dünyada kayıtsız,şartsız güvenebileceği,asla yalnız bırakmayacağınıza güvendiği çocuğunuz,başkalarının hatası ve 10 saniye zahmete girmemelerinden sebep artık size güvenmiyor..

Ve bunun için travma terapisi görürken (3. seanstayız)  birbenbire sabaha karşı çat diye yüzünüze vuruyor tokat gibi..

Devamını yazacağım ama bu sadece bir iç döküş yazısı,vicdanım her ne kadar rahat olsa da,yani çocuğumu bile isteye yalnız bırakmamış olsam da öyle üzülüyorum ki…

 

İki Çocuklu Hayat
İki Çocuklu Hayat
Author

1 Comment

  1. Daniel J. Siegel – The whole brain child, Turkcesi de vardir sanirim ancak tavsiye ederim , tam da boyle tramvalari konu almis, ornekli resimli anlatimli …

Write A Comment