Daha önce bu konuyla ilgili blogumda uzman görüşlerine yer vermiştim ama şimdi zorlu süreç sonrası aras’ın okula alışmasını yazmanın vakti geldi..
Evet oryantasyon nedir? Oryantasyonda aile ve okul korelasyonu ne kadar önemli? Hepsini anlatacağım ama şunu eklemeden geçemeyeceğim, 
Aras,zorlu geçen süreçte,önce öğretmenlerine alıştı.. Bu okula ağlamadan gitmesi için yeterli değildi ve ne zamanki sınıfta “gerçekten” arkadaş edindi işte o zaman sınıfa koşarak gitti:))
“Oryantasyon” denen kavramın henüz hayatımıza girmediği,anneliğin bu derece komplike olmadığı dönemlerde 5.5 yaşlarında, kuzenlerinin peşine takılıp “bende okula gideceğim” diyen bir anne ve aynı anneden olan taban tabana zıt iki çocuğun okula başlama ve “oryantasyon” hikayesidir birazdan okuyacaklarınız..

Okula başlama sürecinin, yani “ortantasyon dönemi” denilen o çoğumuzu okul kapılarına kilitleyen dönemin aslında hiçte zor olmadığını bana düşündüren,şu an 6 yaşında olan kızımın anaokuluna başladığı dönemdi aslında..

Başlarda hiç zorlanmadık, yapı itibariyle zaten sakin olan kızım ilk 3 haftanın sonunda, “okul “denilen biraz eğlenceli ama kuralları fazlasıyla olan çatının altında mutlu olsa da, sonrasına devamlı gelinmesi gerektiğini ve benden günün büyük bir bölümünde ayrılaması gerektiğini anlayınca, fazla şiddetli olmasa da, duygusal bir isyan süreci yaşadık.

Ağlamalar, “ben seni çok özlüyorum, ama sen beni bırakıp gidiyorsun” serzenişleri ve o mahsun bakışları, tamda o dönemde 3 seanslık oyun terapileri ile yenmeyi başardık.

Fakat şu an 4.5 yaşında olan ve okula ilk kez başlayan oğlumla gördüm ki, aslında bu dönem bazı çocuklar ve anneleri için çok daha ciddi yorucu bir süreçmiş.

Aras’ın başlarda evden çıkmak istemediği, okula ağlayarak veya kucakta girdiği dönemde , pek çok psikolog ve oyun terapisti ile görüşmelerim doğrultusunda artık bu konuda uzman sayılabilirim sanırım.

Benim için bu dönemde, en önemli kriter, Aras’ın okula girdikten sonra ağlayıp, ağlamadığı , okul kurallarına ne derece riayet ettiğiydi. Aras’ın okula gayet mutlu ve kurallara uyan ve hatta sınıfta uyumlu br çocuk olduğundan emin olduktan sonra şu kanıya vardım ki; çocuklar ,annelerinin yanından ayrılmak istemedikleri için başta geçtikleri direniş halini, sonrasında bu dönemin kabullenişine bırakıyor.

Pekiyi “oryantasyon” döneminde biz anneler neler yapmalıyız;

• En önemlisi sakin olabilmek ,kaygı ve korkularımızı çocuklarımızın yanında onların duyabileceği şekilde dillendirmemek.

• Okul ‘un hayatımız boyunca önemli bir dönem olduğunu, ebeveynleri olarak bizimde bu dönemde okuşa gittiğimizi, ve hatta okula gittiğimiz yaşlarda bizimde annemiz özlediğimizi anlatarak , yaşadığı duygusallığı normalleştirmek.

• Çocuğumuzun öğretmenine ve okula güvenebilmek.

• Çocuğumuza verdiğimiz sözleri tutmak. “Seni şu saatte alacağım” dediğinizde mutlaka o saatte alın. Onun güvenini sarsmamak çok önemli.

• Sizi çok özlediğini söylüyorsa, defterinin arasına bir fotoğrafını koyarak, sizi özlediğinde o fotoğrafa bakmasını,sizinde öyle yaptığınız söyleyebilirsiniz.

Velhasıl – ı kelam , zor bir dönem olsa da asla aşılmaz bir süreç olduğunu düşünmüyorum , çünkü Aras ile hala o dönemi zaman zaman yaşasam da,şunu gördüm ki, çocuğunuz sizin ne kadar kararlı olduğunuzu görürse bu sürece o kadar çabuk ayak uyduruyor.

Yıllar sonra, “keşke hala öğrenci olsaydım” dediği zaman bugünler onlara hatırlatacak kadar sağlıklı olmak dileğiyle

Author

Write A Comment